1 Bira Süte Geçer Mi?
Bir yaz akşamıydı, Kayseri’nin sıcak havası şehri biraz bunaltmıştı. Akşam serinliği henüz gelmemişti ve ben, daha erken saatlerde açmaya başladığım biralarla biraz olsun rahatlamaya çalışıyordum. Yalnızdım, ama yalnız hissetmiyordum. Kafamda binbir düşünce, kalbimde ise bir o kadar çelişki vardı. O gün, yalnızca birkaç saat önce, hayatımda önemli bir dönüm noktasına adım atmıştım. Zihnim, geceyi bir içkiyle sonlandırmayı tercih etmenin doğru olup olmadığını sorguluyordu. Çünkü bana sıkça sorulmuştu: “1 bira süte geçer mi?”
Yalnızlık ve İçki
Bana göre bu, biraz daha derin bir soruydu. Her içki bir tartışma, her yudum bir kaçış gibiydi. Kayseri’de yalnız bir adamın içki içmesi biraz garip karşılanabiliyor, ama ben buna alışmıştım. Her gece biraya bakarken, hayatımda neleri değiştirebileceğimi hayal ederdim. Sonra bir an için, o biranın gerçekten “sürece” geçip geçmeyeceğini düşündüm.
Ama belki de bu, yalnızlıkla ilgiliydi. O gün akşam saatlerinde annemle telefonla konuşmuştuk ve bana hep “Hayatını toparla” derdi. Ama toparlamak ne demekti? Anlamıyorum. Bir yanda annemin sesi, diğer yanda içimde biriktirdiğim duygular… Hayatımda önemli bir kayıp vardı. Kısa süre önce birini kaybetmiştim. Kısa süre önce, bir şeyin sonlanmasından sonra, bir bardağın içinde sarhoş bir şekilde duyguları dondurmaya çalışan bir adam olmuştum.
Ama hayal kırıklığı vardı. Çünkü içimden o anı geçirecek bir şey bulamamıştım. Sonra düşündüm, belki de bir şeyler geçerdi: 1 bira süte geçer mi?
Bir Kayıp, Bir Yanıt
Geceyi 1 bira ve bir tabak kurabiyeyle sonlandırırken, o kaybın ne kadar ağır olduğunu hissettim. Yalnızca kaybettiğim bir insan değil, o anı, o günün hayalini, en derindeki duyguları kaybetmiştim. Belki de 1 bira süte geçer, belki o içkiyle ruhumu biraz olsun hafifletir, biraz olsun unutabilirdim.
Hayal kırıklığı, içimde birikmişti ve o anlarda içimden bir şeyler geçmesini istemiştim. Ama o geçiş gerçekleşmedi, hissettim. Belki de süte, geçebilecek tek şey o derin duygulardı. Sürekliliği beklemek yerine, nehrin kenarındaki kayayı atmak gibiydi. Herşeyin ardında bir “yavaş geçiş” vardı ve ben bu geçişin ne kadar zorlayıcı olduğunu kabul ediyordum.
Heyecan ve Umut
Sonra, bir an bir umut doğdu içimde. Bir şeylerin değişebileceğine dair, belki de bir sabah uyanınca her şeyin daha farklı olacağına dair bir umut. Yalnızca kaybetmekle ilgili olan her şeyin, aslında bambaşka bir başlangıca işaret ettiğini fark ettim. Belki de kaybetmek, aslında yeni bir yolculuğun kapılarını açıyordu.
O gün geçirdiğim duygular bir devrim gibiydi. Kayseri’nin o yavaş, ama bir o kadar sıcak akşamında, kendimi bir anda umutlu hissettim. “1 bira süte geçer mi?” sorusu, bir anlamda bana şunu hatırlatıyordu: Her şey zamanla düzelir. Her şey bir geçiştir, tıpkı o biranın sütün içine karışması gibi. Bir an dondurulmuş duyguların, zamanla bir araya geldiğini ve sonunda geçmişin, hayatın bu anıyla birleşeceğini düşündüm.
Belki 1 bira süte geçmez ama bu duygular geçer, geçmeliydi. Her içki, her yudum bir adım gibi. Ben de her içkiyle birlikte, kaybettiklerimi, geleceğimi ve kendimi tekrar keşfedecektim.
Geçmişin Ardında
O gece, tek bir bira içmenin bende yarattığı etkileri düşündüm. Sadece bir içki değildi, bir simgeydi. Hayatımın geçmişiyle, geleceğim arasında bir köprüydü. Belki de kaybolanları hatırlarken, ne kadar ileri gitmem gerektiğini fark ediyordum. O kaybı içimde taşırken, geriye dönüp bakarak bir şeyleri tamir etmeyi ummak, bu içkinin tek bir yudumunda kaybolan hisleri anlamak, her şeyin mümkün olduğunu gösteriyordu.
Zihnimde kaybolan her şeyin yerine yenileri gelecekti. Tıpkı içtiğim biradan sonra her yudumun yeni bir adım gibi olacağı gibi. Ve belki de, 1 bira süte geçerse, geçirdiğim her duygu biraz daha kaybolup yerini yeni bir anlayışa bırakacaktı.
Sonunda, o kaybolan duyguların ve her bir içkinin ardından, sabaha doğru uyanarak hayatıma yeniden umutla bakabileceğimi fark ettim. 1 bira, bir değişimden daha fazlasıydı. Bu yazıda yazmaya çalıştığım şey, yalnızca içkinin bir anlamı değil, kayıpların ve kaybolan zamanın, yeniden bulunan bir yolculuk olmasıydı.